Stakingsacties bij De Lijn in Gent

Door een tramchauffeur

Vandaag legden chauffeurs van de stelplaats van Gentbrugge het werk neer uit protest tegen de nieuwe vakantieregeling die de directie wil opleggen. De chauffeurs van deze stelplaats kwamen al eens in het nieuws dit jaar met een mediarel rond het wisselen van diensten. Ook in de regio Dender was er hinder door de staking.

De staking gaat uit van de socialistische vakbond ACOD en wordt schoorvoetend gevolgd door de leiding van het ACV. Als we naar de gevolgen zien, moeten we vaststellen dat er een zeer brede bereidheid is om te staken. Zo reden de stadsbussen in Gent niet uit en was er heel wat hinder op de tramlijnen.

Aanleiding voor de staking is het voorstel van de directie om voor twee vakantiedagen geen keuze meer te laten aan het personeel. Dergelijke maatregelen zijn er op gericht om het aantal reservechauffeurs te kunnen beperken. Het is een voorbeeld van hoe de directie omgaat met het personeel.

Terwijl heel wat mensen thuis zitten zonder job, moet het personeel van De Lijn alsmaar harder werken. En dat terwijl de werkdruk al enorm hoog is. Zou het niet beter zijn om de arbeidsduur te verminderen, zonder loonsverlies en met compenserende aanwervingen? Het zou alvast bijdragen aan een kwalitatief en veilig openbaar vervoer.

Dit voorval toont ook hoe de directie het sociaal overleg niet bepaald ernstig neemt. Op 15 januari vinden onderhandelingen plaats over de besparingen, maar de directie wil ze al invoeren op 1 januari. Waarom dan nog onderhandelen?

De directie doet alsof de besparingen niemand zullen raken. Dat is nonsens.

De reizigers die ’s morgens vroeg of ’s avonds laat de bus of tram nemen, zullen in veel gevallen in de kou blijven staan omdat deze diensten afgeschaft worden. Ook zullen er lijnen “samengevoegd” worden.

Voor het personeel heeft de directie loonsvermindering onder de kerstboom liggen met een afbouw van het aantal zondagdiensten, een vermindering van het aantal avonduren,… Er wordt zelfs overwogen om “economische werkloosheid” in te voeren.

De besparingen brengen de toekomst van het openbaar vervoer in ernstig gevaar. Er is verzet nodig van alle vakbonden en van de reizigers, niet alleen bij De Lijn maar bij alle openbaar vervoer. Eengemaakt verzet is het beste antwoord op de besparingswoede!

Woedend spoorwegpersoneel betoogt tegen liberaliseringpolitiek Europese unie

Verslag door een spoorman
Op 17 december 2009 kwam het spoorwegpersoneel op straat in Brussel. Tot de actie van het ETF Sectie Spoorwegen (European Transport Workers Federation) tegen o.a. de liberalisering van het binnenlandse reizigersverkeer werd al op 12 november 2009 beslist. De Belgische spoorbonden ACOD Spoor, ACV Transcom en VSOA zijn aangesloten bij het ETF.

Met de recente ontwikkelingen in de strijd tegen de herstructurering van BCargo kreeg de actie de vorm van een betoging. Er kwam bovendien een stakingsaanzegging van ACV Transcom en vervolgens van ACOD Spoor voor het personeel in de goederentak. Daarnaast maakten werknemers uit de andere delen van de NMBS Groep zich zo veel mogelijk vrij zonder het reizigersverkeer te hinderen.

Staking BCargo

De staking zelf was een succes in die zin dat slechts een kleine minderheid van de goederentreinen van BCargo reed. In Antwerpen zou hooguit 10% hebben gereden, in Limburg was er nauwelijks activiteit en in de namiddag lag ook Zeebrugge plat. Het was voornamelijk personeel van de nachtploegen dat staakte. Ook een deel van het personeel van de ateliers (die niet onder BCargo ressorteren) ging niet aan de slag. Volgens de NMBS zou 62% gewerkt hebben, iets wat mijns inziens meer zegt over de mobilisatie dan over de actiebereidheid.

De betoging …

In Brussel betoogden donderdag ondanks het barre weer een 1000-tal spoormannen en –vrouwen. Gezien de korte mobilisatietijd en het feit dat de stakingsaanzegging slechts gold voor een deel van het personeel is dit geen slechte opkomst. Maar het kon beter. We moeten zorgen dat alle militanten mee zijn, doordrongen van het belang van deze aanvallen en onze argumentatie ertegen. Dan kunnen we als één man de rest van het personeel informeren en mobiliseren. Dat dit kan werd aangetoond door twee militanten van ACOD Spoor van de tractiewerkplaats in Antwerpen Noord, zij konden hun volledige shift overtuigen te staken en mee te komen naar Brussel. Een andere opgemerkte strijdbare delegatie was die van CGSP Bruxelles. Zij droegen o.a. BCargo symbolisch ten grave, trommelden op vaten en scandeeren slogans.

… als start van een nationaal actieplan

Deze actie moet op Belgisch niveau gezien worden als een eerste in een actieplan dat op 23 december 2009 zal uitgewerkt worden door het Nationaal Uitvoerend Bureau van het ACOD Spoor. “Stakingen vanaf Nieuwjaar zijn zeker” vertelde Jos Digneffe, voorzitter van het Vlaamse ACOD Spoor, aan de VRT. Hopelijk wordt dit actieplan nog voorgelegd aan de militanten zodat het gedragen wordt door de basis. We hebben nood aan een actieplan dat pijn doet, maar dat we tevens kunnen uitzingen. Daarvoor is de betrokkenheid van het personeel noodzakelijk. Informatievergaderingen met werkonderbreking en intens werk van de militanten op de vloer zijn in deze cruciaal.

Hoogstwaarschijnlijk zal ook ACV Transcom, dat al op 11 december 2009 de laatste voorstellen van de directie verwierp, betrokken worden in dit actieplan.

In heel Europa probeert de burgerij haar neoliberale agenda door te drukken

Heel het Europese spoor wordt getroffen door de liberaliseringgolf. Dit was te zien aan het internationale karakter van de betoging. Er waren bijvoorbeeld groepen uit Frankrijk, Luxemburg, Portugal, Slovenië, Hongarije, Duitsland, Tsjechië, …

Voor de liefhebbers van exotische namen, ik merkte volgende delegaties op: Sindicato Nacional dos Trabalhadores dos Sector Ferroviário – Portugal, Vasúti Dolgozók Szabad Szakszervezete (Hongarije), Sindikat Strojevodij Slovenije, Alternativa Slovenska Zveva Sindikatov, FNCTTFEL Landesverband (Luxemburg), Confédération Générale du Travail, Confédération Française Démocratique du Travail,…

Ik had een aantal korte gesprekken met buitenlandse syndicalisten. Het viel me op dat de regeringen in de verschillende landen niet overal even ver gevorderd zijn met de liberalisering en zelfs privatisering van het spoor.

In Hongarije boekte het patronaat bijvoorbeeld al een aantal overwinningen. De internationale verbinding met Oostenrijk wordt nu uitgebaat door de private onderneming Gysev Raaberbahn. Er waren trouwens ook vakbondsmilitanten van dit bedrijf op de betoging. Daarnaast werd de goederenpoot van het Hongaarse spoor verkocht aan een Oostenrijkse firma. Al in 2012 dreigt de privatisering van Magyar Államvasutak, de publieke reizigersmaatschappij.

In Slovenië wil men dan weer infrastructuur en exploitatie opsplitsen. Maar niet zoals bijvoorbeeld in België met een Holding die de eenheid van het bedrijf en het personeelsstatuut garandeert.

Europese stakingsaanzegging voor het voorjaar van 2010

De betoging eindigde aan het gebouw waar de Europese Raad van de Ministers van Transport vergaderde. Een kleine delegatie werd ontvangen en diende gelijk een Europese stakingsaanzegging in voor het eerste kwartaal van 2010. De bedoeling is tot een gemeenschappelijke stakingsdag te komen in heel Europa. Dit zou bij mijn weten een primeur zijn en een belangrijke stap vooruit in de eenmaking en verbreding van de strijd.

Toespraken

De actie werd afgesloten met een aantal speeches. Er werd o.a. gewezen op een daling van de tewerkstelling tussen 1990 en 2006 van 770.000 jobs in het Europa van de 15. In 2009 dreigt nogmaals een verlies van 12.500 banen in 11 lidstaten door liberalisering, filialisering en privatisering. En in de komende jaren zouden nog eens 48.000 jobs verdwijnen in 13 lidstaten. Het Europa van de vrije markt werd afgewezen. Het huidige beleid betekent de afbraak van het statuut, van de spoorwegen als openbare dienst. Het verspreid vervoer zal teloorgaan en op onze wegen terecht komen. Er werd dan ook geëist dat de EU het verspreid vervoer ondersteunt en dus subsidieert. Marc Van Laethem (ACV) benadrukte dat de betoging slechts geldt als verwittiging voor de Europese stakingsdag in de lente van 2010.

Verbreding naar alle openbare diensten

Ook in België zullen we de strijd moeten verbreden. Momenteel liggen alle openbare diensten onder vuur. Overal willen de (deel)regeringen besparingen opleggen. Wel is het nog niet overal duidelijk waar en hoe men wil besparen. Bijvoorbeeld bij De Lijn en de VRT. Dit maakt dat het personeel nog niet overal reageerde. Maar zodra men overgaat tot de uitvoering zal hier wel verandering in komen.

Gebrek aan politiek verlengstuk voor onze syndicale strijd

Het is duidelijk dat we geen illusie moeten hebben in de traditionele partijen. Geen van hen steunt ons. De federale regering heeft de oprichting van een privaat filiaal goedgekeurd en zal het dossier indienen bij de Europese Commissie. Voor en op de betoging waren enkel PVDA en LSP aanwezig.




Hieronder het eisenpakket van de betogers:

Genoeg is genoeg!

ETF en haar aangesloten vakbonden willen…

Van de Europese Unie en haar instellingen

• Stoppen met de liberalisering en de fragmentering van de spoorwegsector; geen voorstellen meer tot liberalisering van het binnenlandse reizigersverkeer
  
• Het behoud geïntegreerde reizigersgoederen concepten voor de ontwikkeling van de spoorwegen
  
• Behoud van het verspreid vervoer binnen de spoorwegsector
  
• Het waarborgen van de rol van de spoorwegen als middel van territoriale ontwikkeling voor sociale en economische cohesie van de openbare dienst in de spoorwegsector
  Ontwikkelen van op het Europese niveau
  
• Het toepassen van de Europese regelgeving betreffende de overname van de historische schulden van de spoorwegondernemingen en voor de financiering van de opdrachten van openbare dienst met dezelfde inzet als deze ontplooit voor de liberalisering
  
• Een sociale wetgeving voor de spoorwegsector
  
• Het verbeteren van de sociale wetgeving en de veiligheid in de spoorwegsector door de certificering van het boordpersoneel, de controle over en het toepassen van de wetgeving betreffende de arbeidstijden en de rusttijden van het mobiele personeel

Van de nationale overheden in Europa

• Voor publieke spoorwegondernemingen
  
• Het leveren van kwaliteitsvolle openbare diensten aan voordelige prijzen voor iedereen
  
• Investeren in onderhoud en ontwikkeling van de spoorweginfrastructuur voor zowel het reizigersverkeer en het goederenverkeer
  
• Behoud van het verspreid vervoer binnen de spoorwegsector
  
• Het waarborgen van de rol van de spoorwegen als middel van territoriale ontwikkeling voor sociale en economische cohesie op het nationale niveau en in samenwerking met de lidstaten
  
• Het overnemen van de historische schulden om reële kansen te geven aan de spoorwegondernemingen
  
• Een evenwichtige tarifering van de infrastructuur voor alle transportmodi
  
• De voor handen zijnde instrumenten gebruiken om de collectieve arbeidsovereenkomsten toe te passen voor de ganse spoorwegsector
  
• Het versterken van de sociale wetgeving
  
• Niet de beste leerling van de klas willen zijn in Europa; het behoud van de geïntegreerde spoorwegonderneming

Van de werkgevers van de spoorwegondernemingen

• Het opzetten en opwaarderen van een hoog sociaal niveau en verloningspolitiek voor de gehele spoorwegsector
  
• Een goede balans werk – privé en stoppen met de vraag naar meer flexibiliteit
  
• Investeren in opleiding en kwalificaties van de werknemers
  
• Het toepassen van de akkoorden bereikt door de Europese sociale partners
  

Station Etterbeek. Personeel en studenten van de VUB dwingen NMBS tot toegevingen

Vandaag voerden 200 tot 300 personeelsleden en studenten van de Vrije Universiteit Brussel actie tegen de voortdurende achteruitgang van het treinaanbod in het station van Etterbeek. Een tijdje geleden werden de rechtstreekse verbindingen met Gent afgeschaft. Ook de verbinding met Dendermonde en Leuven ging erop achteruit. En wie vanuit Limburg de VUB wil bereiken, kan beter met de wagen komen.

Meer en meer personeelsleden klaagden bij de vakbondsafgevaardigden over de verslechterde dienstverlening. De druk om als vakbond financiële tegemoetkoming te eisen van de werkgever voor wie met de wagen komt, wordt steeds groter. "Dat is jammer, omdat de vakbond juist aandringt om het gebruik van het openbaar vervoer te stimuleren", zegt Jo Coulier, hoofdafgevaardigde van het ABVV aan de VUB. Sinds 2004 betaalt de werkgever het trein en MTB-abonnement 100% terug. Het aantal personeelsleden dat het openbaar vervoer gebruikt om te pendelen is ongeveer verdubbeld.

Meer dan duizend personeelsleden en duizenden studenten gebruiken dagelijks het openbaar vervoer, in hoofdzaak de trein. Ondanks het stijgend gebruik wou de NMBS het treinaanbod verder afbouwen. De actie van vandaag heeft alvast opgeleverd. Het treinaanbod uit Mechelen zal volledig hersteld worden en het aanbod van andere lijnen herbekeken.

Fotoreportage vanop de betoging

Stop Europese liberaliseringsmachine. Gebruikers en personeel in gevaar!

Pamflet op de betoging vandaag

Deze symbolische actie van de Europese Transportfederatie (ETF) is een waarschuwing aan de Europese Raad van Transportministers. Die vergadert vandaag in Brussel. De ETF wil meteen een andere, nog belangrijker en krachtdadiger actiedag aankondigen. In de loop van de lente van 2010 zal alle spoorwegpersoneel uit heel Europa worden samengebracht. Er wordt een Europese stakingsaanzegging ingediend.

Het werd hoog tijd. Nu al is de werkdruk nauwelijks te dragen. Men spreekt over gebroken shiften van 11uur, over het inpikken van compensatiedagen en uiteraard het inbreken in ons statuut. Zowat overal in Europa wil men filialiseren en privatiseren om spoormannen met elkaar in concurrentie te doen treden. In Polen zouden maar liefst 15.000 spoormannen moeten verdwijnen, in Roemenïë 10.000 en in Duitsland 3.900. Hier in België lonkt de privésector reeds naar het nog te creëren filiaal voor het goederentransport. Het is geen geheim dat toenemende werkdruk en flexibiliteit de aandacht voor veiligheidsprocedures ondermijnt. Tragische ongevallen zoals recent op de lijn Mons-Charleroi of eerder dit jaar bij het verlaten van het station van Dinant zijn hiervan het schrijnende bewijs.

Als de syndicale delegatie van chemiereus Bayer weigert in te leveren, wordt ze overal terecht gewezen. Ze zou onverantwoord tewerk gaan en de jobs van 845 werknemers in gevaar brengen. Als de spoordirectie bij B-Cargo zich op korte termijn van 1200 en op iets langere termijn van 3.000 statutairen wil ontdoen, dan heet dat ... economische noodzaak. Bij Bayer hield de delegatie het been stijf. In tientallen vergaderingen informeerden de bonden het personeel over alle details. Het resultaat is ernaar: er wordt niet ingeleverd, er verdwijnen geen jobs en er komen nieuwe investeringen! De chantage van de Bayerdirectie, het chemiepatronaat en Vlaams minister-president Peeters heeft gefaald.

Bij het spoor moeten we een vergelijkbare houding innemen. De Eruropese staking moet nu al voorbereid worden met vergaderingen op de werkzetels. De publieke opinie moet eveneens worden voorbereid. Dat kan het best via onze collega’s syndicalisten in de andere sectoren. We hebben argumenten genoeg om de liberaliseringstrein te stoppen.

De Lijn. Nood aan verzet tegen forse besparingen

Bij de raad van bestuur van De Lijn werd vorige week actie gevoerd door de vakbonden. Er is nog discussie over hoeveel zou moeten bespaard worden, het aanvankelijke bedrag van 40 miljoen euro werd al snel opgetrokken tot 60 miljoen euro. Er zijn nog geen concrete maatregelen aangekondigd, maar de ongerustheid onder het personeel is groot. De opkomst bij de actie op 9 december was groter dan verwacht, alleen lijkt er niet direct een syndicaal antwoord op de besparingen te komen.

De actie van 9 december werd gesteund door de drie vakbonden. Vooral het ACOD had een sterke delegatie ter plaatse. De betogers trokken naar binnen in de hoofdzetel van De Lijn in Mechelen waar de bijeenkomst van de raad van bestuur werd verstoord. Het was de bedoeling om de leden van de raad van bestuur te laten weten hoe groot de bezorgdheid onder het personeel is. Na een hernieuwd offensief van onder meer CD&V en VLD tegen het openbaar vervoer (met discussies over onder meer de reizigersaantallen en de prijs voor abonnementen), werden verschillende bedragen voor besparingen genoemd. Toen er na de bekendmaking van 40 miljoen euro besparingen geen syndicaal verzet kwam, is dat bedrag gewoon opgetrokken tot nu al 60 miljoen euro.

Een dergelijke besparing zou hard aankomen voor het personeel en de reizigers. De directie kondigde reeds aan dat het niet op de investeringen zal besparen. Bijgevolg wordt elders gezocht: bij het personeel en de dienstverlening. 60 miljoen besparen betekent dat er drastische maatregelen zouden moeten worden genomen in de dienstverlening. Het kan daarbij op jaarbasis al snel tot een miljoen kilometer gaan in een provincie als Antwerpen.

Het lijkt er op dat de directie de opties wil openhouden om zowel bij personeel als bij de dienstverlening te besparen. De vakbonden stelden op de actie van 9 december aanvankelijk dat er nood is aan eenheid tussen personeel en reizigers maar lieten nadien (net als in het pamflet) openingen voor een aanval op de reizigers. “Ook tariefmaatregelen kunnen zorgen voor extra inkomsten”, aldus het vakbondspamflet. Dat is een gevaarlijke redenering: waarom moeten de vakbonden zelf de besparingen gaan organiseren? En het is ook niet bepaald nuttig om meteen voer te geven aan de verdeeldheid tussen reizigers en personeel. De directie kan en zal daar handig gebruik van maken.

Op de actie van 9 december vroegen de vertegenwoordigers van de actievoerders aan de leden van de raad van de bestuur (waaronder ook vakbondsvertegenwoordigers) vriendelijk om niet zoveel te besparen, de raad van bestuur werd zelfs bedankt om de actievoerders te ontvangen. Dat was nogal bizar op een actie waarbij de raad van bestuur werd binnengevallen. De actie op zich was nuttig, het was goed dat de aanwezige militanten onderling eens met elkaar konden spreken. Maar er was tegelijk ook een wantrouwen in de wijze waarop de actie was georganiseerd en het gebrek aan stevig antwoord op de besparingsplannen.

Wat een verschil met het syndicale antwoord dat bij Bayer werd geboden op voorgestelde besparingen op de kap van het personeel. Daar werd klaar en duidelijk gezegd dat het personeel niet zou inleveren en dat het niet aan de vakbonden was om de besparingen te organiseren. Het resultaat van de vastberaden opstelling bij Bayer heeft ertoe geleid dat de plannen werden ingetrokken. Bij De Lijn werd niet gereageerd op het eerste besparingsplan en werd alle hoop gevestigd op onderhandelingen. Resultaat: de besparingen werden verder opgedreven. Zwakheid zet aan tot agressie!

Om het tij te keren, moeten de vakbonden zich verzetten tegen de besparingsmaatregelen. Er mag niet worden geraakt aan de arbeids- en loonsvoorwaarden en evenmin aan de dienstverlening. De directie is al maandenlang bezig met de discussie op te starten en heeft de agenda zelf in handen. Onder het personeel neemt de ongerustheid toe en bij gebrek aan een sterk antwoord, is het niet uitgesloten dat bepaalde besparingsmaatregelen uiteindelijk ook aanvaard zullen worden.

Het personeel moet nu steun zoeken bij de reizigers. Er zal geen 60 miljoen euro bespaard worden zonder te raken aan de dienstverlening. De traditionele politici maakten dit al duidelijk door ballonnetjes op te laten over het verminderen van het aantal gratis abonnementen, het opdrijven van de abonnementsprijs en het afbouwen van de basismobiliteit. Bij de tellingen van het aantal reizigers wordt het vereiste minimum opgedreven, dat geeft te vrezen voor bijvoorbeeld de belbussen of de laatste en eerste ritten. Een aantal politici verwezen naar de prijzen in het buitenland, waar een abonnement soms tien keer duurder is. In tegenstelling tot de lonen geldt hier dan plots dat de duurste prijzen de norm zijn waarmee zou moeten worden geconcurreerd. Als een omnipas voor een jaar geen 250 maar 2500 euro zou kosten, kan je al beter een auto aanschaffen. Het is hypocriet om in Kopenhagen met de wereldleiders te palaveren over maatregelen voor het milieu en tegelijk het openbaar vervoer te willen afbouwen.

Minister Crevits wil extra middelen uittrekken om een beter zicht te hebben op het gebruik van abonnementen - ze wil een chip laten inbouwen zodat abonnementen beter kunnen worden geteld. Dit nieuwe systeem zou miljoenen euro’s kosten. Op een ogenblik dat er wordt bespaard, zien de traditionele politici geen probleem in deze dure investering. Het moet immers dienen om achteraf forser het mes te zetten in de abonnementen.

Ook voor het personeel ziet het er niet goed uit. Als er niet bespaard wordt op de investeringen, zal het minstens deels op de lonen zijn. Met een selectieve aanwervingstop zal de werkdruk enkel worden opgevoerd. En dan zal het makkelijker zijn voor de directie om weerstand van het personeel tegen de afbouw van de dienstverlening tegen te gaan.

Voor het verzet tegen de besparingen kunnen we niet rekenen op de traditionele politici. De vroegere baas van De Lijn is nu SP.a-minister. Vanuit VLD en CD&V worden steevast meer besparingen geëist. Ook het Vlaams Belang sluit zich daarbij aan. Filip Dewinter verklaarde in het Vlaams parlement dat 80 miljoen euro besparen bij De Lijn te weinig is. Hij vroeg om “het mes te zetten in de buitensporige uitgaven voor allerlei linkse hobby’s: gesubsidieerde kunst, cultuur, De Lijn en uiteraard allerlei uitgaven ten voordele van allochtonen.” Het personeel bij De Lijn weet meteen wat het aan deze partij heeft.

De omvang van de geplande besparingen vereist een krachtig antwoord. Om een dergelijk antwoord te kunnen bieden, moet het personeel zich samen met de reizigers organiseren rond een gezamenlijk verzet tegen iedere besparing. In de plaats van te besparen op ons openbaar vervoer, moet worden geïnvesteerd in een uitbreiding van de dienstverlening met het respecteren van de arbeidsomstandigheden en lonen van het personeel. Er is nood aan een offensief programma voor de uitbreiding van het publieke openbaar vervoer.

Geslaagde spoorstaking legt radarwerk stil...

Op 5 november ging het spoor in staking tegen de herstructureringsplannen van de goederensector B-Cargo. De stakingsaanzegging van het gemeenschappelijk vakbondsfront werd ruim opgevolgd, de treinen reden niet. Op verschillende plaatsen in het land waren er kleine stakersposten. Veel hadden die niet om handen want het aantal werkwilligen was uitzonderlijk laag. De inzet van de staking lag dan ook veel ruimer dan de herstructurering van Cargo.

Door een spoorman. Artikel uit de decembereditie van Socialistisch Links

De eerste grote herstructurering in het kader van de liberalisering van de goederensector gaat terug tot 2004. 1500 personeelsleden moesten toen ‘afvloeien’, de flexibiliteit werd opgeschroefd en er werden nieuwe functies gecreëerd om dat allemaal mogelijk te maken. Dat plan is destijds moeizaam aanvaard in de hoop de toekomst van de sector veilig te stellen. IJdele hoop.

De impact van de combinatie van aanslepend mismanagement en de wereldwijde economische crisis einde 2008 was enorm. Het transportvolume verminderde het voorbije jaar met 41% en het financieel tekort zou zich opstapelen tot 130 miljoen EUR op jaarbasis. Om dit te beantwoorden, pakte de directie uit met alweer een grootschalige herstructuring. Sinds november 2008 werd hierover onderhandeld, zonder resultaat. De gesprekken bleven muurvast zitten en de directie hulde zich in een mist van cijfers en lijvige rapporten van dure consultants.
“Niet de politiek, niet het management, niet de vakbonden maar de klant bepaalt de toekomst van B-Cargo”, aldus de aanhef van een van deze rapporten. Waarin we verder de klassieke recepten terugvinden van drastische besparingen op het personeel, het verhogen van de flexibiliteit en de concentratie van de activiteiten. Het plan kondigt aan “duizenden jobs veilig te stellen” maar komt in de praktijk neer op het op de helling zetten van 900 van de 2.145 arbeidsplaatsen. Wisselende prestaties met een maximumduur van 11u per dag, dagelijks wisselend aanvangs- en einduur en dagelijks wisselende arbeidsduur - zoals bij treinbestuurders en -begeleiders al het geval is - liggen op tafel .

Verschillende vakbondsacties in de goederensector om de druk te verhogen, konden de zaak niet deblokkeren. Integendeel, de directie pakte uit met het plan om de gehele activiteit te filialiseren, dat wil zeggen in een zelfstandige onderneming onder te brengen met op termijn nieuwe contractuele arbeidsvoorwaarden, lees lagere lonen en slechtere condities. Bij dit nieuwe plan zouden 1.800 en op termijn 3.000 statutaire jobs verdwijnen. Het fatale ABX-scenario komt op die manier wel heel dicht bij.

Voeg daarbij dat de directies van Infrabel en NMBS-Holding tussendoor laten vallen dat als dergelijke uitzonderingsmaatregelen kunnen voor B-Cargo zij daar ook wensen over te beschikken en je weet dat alle personeelsleden vroeg of laat in de klappen dreigen te delen. Met de liberalisering van het internationaal reizigersverkeer voor de deur zou dat scenario zelfs snel realiteit kunnen worden.

De staking op 5 november heeft haar effect niet gemist. Natuurlijk was er het afgezaagde verhaaltje van de onmogelijk te realiseren minimumdienstverlening. Maar het viel vooral op dat de dag zelf reeds, zowel de CEO van NMBS als de minister van Mobiliteit gematigder taal spraken en compromisbereidheid toonden, al moeten we ons geen illusies maken bij hun intenties.

De dag na de staking werden de onderhandelingen hervat. Bij de redactie van dit blad hadden we nog geen zicht op de mogelijke resultaten. Maar het persbericht van het gemeenschappelijk vakbondsfront, dat volgens ons veel te snel de kaarten op tafel legt, suggereert dat een of ander filiaal de uitkomst zal zijn, zij het onder maximale waarborgen voor het personeel.
Op de traditionele politici, of die nu in de regering zitten of in de oppositie, kunnen de NMBS-werknemers niet rekenen. Daar is het “liberalisme” troef, ook bij de zogenaamde socialisten. Wij steunen het NMBS-personeel in haar strijd voor het behoud van het personeelsstatuut. Wij zijn voorstander van een goed uitgebouwde, moderne en publieke spoormaatschappij onder democratische controle van de gemeenschap en niet van een handvol bedrijfsleiders die enkel naar de winstcijfers kijken.

Update
Een "nieuw" voorstel van de directie wordt deze week besproken door de bonden waar er afwijzend wordt gereageerd.