Media, traditonele partijen en werkgevers schreeuwen het van de daken. De treinstaking is schandalig! De ene al wat radicaler dan de andere, Open VLD en het VB pleiten voor een minimale dienstverlening, Dedecker spreekt over een gijzelingsactie en stelt dat de vakbonden rechtspersoonlijkheid moeten krijgen zodat ze gedwongen kunnen worden een schadevergoeding te betalen. Vervotte en de SP.A zijn tegen de minimale dienstverlening, wegens niet haalbaar, maar veroordelen de acties wel. Werkgevers roepen eveneens om een minimale dienstverlening en ook de media schreeuwt moord en brand, met morgen waarschijnlijk krantenartikels en nieuwsitems gevuld met gestrande reizigers en fileleed door de staking, maar weinig of niets over de terechte eisen van de spoorbonden.
Opvallend dat er niemand stelt dat de staking had kunnen vermeden worden, indien er een deftig voorstel van CAO zou voorgelegd zijn, met een reële koopkrachtverhoging, met een verbetering van het statuut van het spoorpersoneel, met punten in die de werkdruk effectief verlagen,... Maar blijkbaar is dit geen optie, maar wie is dan de schuldige van de staking? De spoorarbeiders, die gedwongen worden om in staking te gaan om een iets of wat deftige CAO af te dwingen of regering en NMBS-directie die liever geld steekt in lastenverlagingen en cadeau's voor het patronaat (en topmanagers: zie Descheemaecker).
Is er eigenlijk nog iemand die de 37000 spoorarbeiders steunt in hun staking, buiten hun eigen vakbonden dan? Ja, maar van de burgerlijke media, traditionele politici en de werkgevers moeten ze die niet verwachten.
De reizigers de belangrijkste bondgenoot van het personeel. Want uiteindelijk zijn die reizigers ook gewoon arbeiders die met dezelfde problemen geconfronteerd worden, die hun koopkracht ook zien dalen en werkdruk zien stijgen. Arbeiders die evengoed al jaren te lijden hebben onder de besparingen op openbare diensten en de liberalisering van o.a. het spoor. Alle kosten moeten zo laag mogelijk en personeel, veiligheid en kwaliteit... dat zijn kosten. En dit alles om de zaken aantrekkelijk te maken voor private investeerders en om dat vrijgekome geld te kunnen steken in lastenverlagingen... voor o.a. diezelfde private investeerders. Reizigers en personeel hebben dus dezelfde belangen, beide groepen zijn arbeiders die het slachtoffer zijn van een neo-liberaal beleid.
Spijtig genoeg is er niemand die dit naar voor brengt. Geen enkele partij steunt vandaag de staking van de spoorarbeiders en steunt hun eisen. Het is dan ook noodzakelijk dat ABVV en het ACV hieruit hun conclusies trekken en volledig breken met hun "bevoorrechte gesprekspartners" sp.a en cd&v. En beginnen te werken aan een partij die wel hun belangen verdedigt, een echte arbeiderspartij. Dergelijke partij zou bv. in de dagen voor de staking (samen met de vakbonden) een aantal acties naar de reizigers toe kunnen doen, waarbij ze uitleggen waarom er gestaakt wordt en ineens ook oproepen om deel te nemen aan de syndicale actieweek van 9 tot 13 juni rond koopkracht.
1 opmerking:
Het probleem lijkt me dat in het verleden te veel impulsieve stakingsacties zijn gevoerd om nog over veel krediet bij de reizigers te beschikken. Ik wil Jannie Haeck wel geloven als hij zegt dat dit "de eerste dergelijke staking in vijf jaar is", maar voor de gemiddelde reiziger maakt het 'soort' staking, noch het motief weinig uit : zijn trein rijdt niet, punt, en - zo herinnert hij zich - de laatste keer dat dat gebeurde is absoluut geen vijf jaar geleden.
Wat betreft uw opmerking dat 'de reizigers' ook arbeiders zijn die met dezelfde problemen geconfronteerd worden : dat is in vele gevallen waar, alleen moet u begrijpen dat u met deze actie velen onder hen een mes in de rug steekt. Als u mij nu gaat zeggen dat ze 'solidair' moeten zijn met uw strijd, sta mij dan toe de redenering om te keren : waarom bent ú niet solidair met hen, en probeert u andere drukkingsmiddelen te vinden die niet de mensen treffen die - u zegt het zelf - dezelfde problemen hebben als u. Betaalstakingen, ik zeg maar wat : u wint er de sympathie van de reizigers mee (en, gelooft u mij vrij, die hebt u nu niet) en u treft er financieel de mensen mee waar het u om te doen is. Toegegeven, u moet ervoor achter uw stuur gaan zitten.
De afweging tussen stakinsrecht en de plicht om de mensen te vervoeren die mee het salaris van de NMBS-werknemers betalen zou iets genuanceerder moeten gebeuren. Zoniet zet ik mij, als reiziger die zijn hele weekplanning heeft moeten omgooien vanwege deze staking, met plezier achter het principe van de minimale dienstverlening.
Een reactie posten